Stadion Narodowy i jego poprzednik
Jedną z atrakcji Kongresu PMI Poland w listopadzie 2012 była wieczorna wycieczka po Stadionie Narodowym. Była tak interesująca, że trafiła jako kolejny tekst do mojego „Obieżyświata”.
Cofnijmy się na początek w przeszłość. Od 1955 roku w miejscu obecnego Stadionu Narodowego stał Stadion Dziesięciolecia. Jego pełna nazwa brzmiała Stadion Dziesięciolecia Manifestu Lipcowego, a oficjalny skrót: Stadion X-lecia. Powstał błyskawicznie w ciągu 11 miesięcy, a jego otwarcie nastąpiło 22 lipca 1955. Także w 1955 roku Stadion był miejscem V Światowego Festiwalu Młodzieży i Studentów. A w czerwcu 1983 r. na Stadionie X-lecia Mszę św. odprawił papież Jan Paweł II.
Jako Warszawiak od urodzenia darzyłem Stadion X-lecia dużym sentymentem. To na nim kibicowałem Legii podczas meczu z Tottenham Londyn, zakończonym zwycięstwem Legii; kibicowałem Ryszardowi Szurkowskiemu na ostatnich metrach Wyścigu Pokoju. Pierwsza zagadka: w którym roku Szurkowski wygrał Wyścig Pokoju kończący się na Stadionie Dziesięciolecia.
Na zdjęciach zobaczycie opis stadionu z “Małego przewodnika po Warszawie” z 1963 roku oraz lokalizację Stadionu Dziesięciolecia na planie z 1973 roku.
I szczerze mówiąc nieco sceptycznie zapatrywałem się na pomysł zbudowania w tym akurat miejscu nowego obiektu. Teraz jednak – po wizycie na Stadionie Narodowym stałem się wielkim fanem nowego obiektu. Stadion Narodowy naprawdę prezentuje się wspaniale, jest też bardzo funkcjonalny. No i – jak informowała w ostatnich dniach prasa – Stadion po pierwszym roku jest na małym plusie.
Wróćmy jednak do wycieczki po Stadionie. Zaczęliśmy od centrum konferencyjnego, gdzie odbywał się Kongres PMI. My obradowaliśmy na 2-gim piętrze, centrum jest dużo większe. W ten weekend – na przykład odbywały się tutaj Targi Turystyczne. W maju 2013 na pewno odwiedzę Stadion podczas Targów Książki (dawniej odbywających się w PKiN). Potem nasza trasa wiodła przez trybuny, płytę stadionu (na której nie było już oczywiście śladu trawiastej murawy po ostatnim meczu, leży tylko beton) do szatni drużyn piłkarskich i położonych w ich obrębie łazienek oraz pomieszczenia z wannami jacuzzi. Wychodziliśmy z szatni przez pomieszczenie, gdzie dziennikarze rozmawiają – po meczu – z piłkarzami i trenerami. Wychodziliśmy z tego pomieszczenia przez szklane drzwi, których jedna połówka była mocno rozbita. Okazało się, że „była to robota” jednej z gwiazd Euro 2012: po jego kopnięciu szyba po prostu pękła. To teraz druga zagadka: jak brzmi nazwisko tego piłkarza?
Kolejnym celem naszej wędrówki była Loża Platynowa, czyli główna loża dla VIP-ów. Miała się nazywać Prezydencką, ale nazwę jednak zmieniono. Podobno w tej loży rezydował w trakcie Euro 2012 Roman Abramowicz. Loża ma zarówno część zamkniętą, w której oczywiście znajduje spory bar, jak i część zewnętrzną, z fotelami do obserwowania meczu. Całkiem wygodnymi – muszę przyznać.
A potem wspinaliśmy się na koronę Stadionu, na najwyższy punkt na trybunach. Wejście jest naprawdę strome; widoczność z każdego punktu, także tych najwyższych naprawdę wyśmienita.
A na koniec jeszcze kilka ciekawostek liczbowych: na Stadionie jest 58 000 miejsc na trybunach; 4-ry ekrany LED o łącznej powierzchni ponad 200 m2 oraz 65 lóż dla VIP-ów. Na stadionie jest 965 toalet, podczas gdy na Stadionie X-lecia były 2 toalety! Kubatura stadionu to 1 000 000 m3 (bez dachu), czyli więcej niż Pałac Kultury i Nauki. Jest też około 10 km różnego typu schodów.
Najgorszy element stadionu – wg byłego szefa NCS – to garaż pod murawą: okazał się bardzo drogi i niepraktyczny.
Zobaczcie zdjęcia z naszej wycieczki. Stadion Narodowy organizuje oczywiście wycieczki zarówno dla grup zorganizowanych, jak i osób indywidualnych (informacje znajdziecie na: http://www.stadionnarodowy.org.pl/stadion/zwiedzanie-stadionu). Polecam.
I jeszcze rozwiązania zagadek: Ryszard Szurkowski wygrał Wyścig Pokoju w 1975 roku, a rozbita szyba jest dziełem Cristiano Ronaldo.